* یه چیزی بگم *

محدوده جرم ، ورود ممنوع

سارا — Thu, 10 May 2012 22:58:00 GMT

سه سین سحرآسا

سیگار ، سکر ، س.ک.س

استعمال دخانیات ممنوع!

سارا — Mon, 07 May 2012 14:38:19 GMT

بوسه همیشه شیرین است

حتی اگر در تنهایی ات و از مرگ باشد.

ایران ای مرز پر گهر

سارا — Wed, 02 May 2012 11:36:51 GMT

چه خوش شانسم من که در اینجا زندگی میکنم!

چه اگر اینجا میخانه داشت لاجرم تا به حال الکلی شده بودم

و اگر داشتن سلاح آزاد بود، مغزم را بر روی دیوار پاشیده بودم ...

ویران شود این شهر که میخانه ندارد!

نخودی

سارا — Sat, 21 Apr 2012 19:35:11 GMT

خیلی خیلی سال پیش، روز سوم اردیبشت، مادر ما نذر آش کرد. صبحش با پدرمون رفتن بازار روز و کلی خواروبار و بنشن و سبزیجات و حبوبات خریدن.

ظهری که اومدن خونه، سبزیها رو خرد کرد، نخود و لوبیا رو پاک کرد، دیگ رو بار گذاشت، و وقتی آب دیگ جوش اومد، همین که اومد نخود لوبیاها رو بریزه تو دیگ آب جوش، یکی از نخودا یهو پرید بیرون و شروع کرد به داد و هوار کردن که:

_ ننه ننه من بچه تم! ننه ننه من بچه تم!

خلاصه مادر ما هم با ذوق و شوق بچه ش رو در آغوش گرفت و دم غروبی به اتفاق همسرش خوشحال و شاد آش نذری رو به مناسبت تولد اولین فرزندشون بین در و همسایه پخش کردن ...

* * *

پ.ن : البته روایت در زمینه ی تولد زیاده، ولی بر اساس آخرین تحقیقات، این روایت در زمره ی موثق ترین روایات قرار میگیره!

سوم اردیبهشت، زادروزم، مبارک!

سارا

احمد شاملو

سارا — Sat, 07 Apr 2012 20:27:14 GMT

اشک رازی ست

لبخند رازی ست

عشق رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را در یافته ام

با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام

و دست هایت به دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیبا ترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

همین جوری ...

سارا — Wed, 04 Apr 2012 19:06:25 GMT

دختر آروم و بی صدا میره توی اتاق پسر.

پسر خوابه، اما انگار که حضور دختر رو متوجه میشه، آروم چشماشو باز میکنه.

از دیدن دختر آروم و پر عشق میشه و از صمیم قلب لبخند میزنه.

دختر هم پر محبت لبخند میزنه.

هر دو از این دیدار بعد از سالها هم خوشحالند و هم متعجب.

هیچ کدوم نمیدونن چرا دختر اونجاس و چرا پسر مهربونه!

پسر پر عشق و محبت و تمنا دستش رو دراز میکنه سمت دختر و دختر آروم میخزه توی رختخواب و بغل پسر

پسر : اینجا چی کار میکنی؟!

دختر : ...

و از خواب بیدار میشه ...

خدا ...

سارا — Sat, 10 Mar 2012 22:29:53 GMT

دوزخ سپری شده.

آیا در انتهای این برزخ، سرانجام در بهشتت خواهم آرمید؟

پ.ن : خدایش دانته را بیامرزد!

Just a Story ! l

سارا — Sat, 10 Mar 2012 22:07:24 GMT

میشینم پای مانیتور. از وقتی اومدم تا حالا ده بار نشستم و هر بار نتونستم تمرکزم رو جمع کنم و دوباره بلند شدم. به شدت نیاز دارم اتفاقای امروز رو بنویسم، ولی به قدری اوضاع و حالم پیچیده س که حتی نمیتونم تصمیم بگیرم از کجا باید نوشتن اش رو شروع کنم.

دستم رو میذارم روی صفحه کلید و انگشتام رو تکون میدم. هر چه بادا باد. باید ذهنم رو خالی کنم، شایدم دلم رو، سفره ی دلم رو ...

امروز بعد از 3 سال، خیلی اتفاقی توی پیاده روی یکی از شلوغ ترین خیابونا زنی رو دیدم که روزگاری با اومدنش زندگیمو ساخت و روزگاری بعدتر با رفتنش، همه زندگیمو ویرون کرد. زنی که عاشقش بودم و بعدتر سعی کردم همه نفرتم از دنیا رو نثارش کنم.

غیرارادی وایسادم. نمیدونستم چی کار باید بکنم. باید به مسیرم ادامه بدم یا قبل اینکه اونم متوجه من بشه راهم رو عوض کنم و برم؟

نمیدونم این من بودم که نمیتونستم بین رفتن یا موندن انتخاب کنم یا پاهام بودن که ایستادن به انتظار رسیدن اون رو انتخاب کردن!

راه رفتن اش مثل سابق بود؛ آروم، با قدمای کوتاه و مرتب و توی عوالم خودش، اما مثل سابق نبود! فرق داشت، فرقی که نمیفهمیدم از چیه و تغییر از کجاست!

به من که رسید غیرارادی نگاهش رو آورد بالا و متوجه من شد. لبخند زد، اما تو نگاهش آشنایی نبود، آشنایی که اومد، لبخند رفت ...

* * *

-- یه دفعه از همه ی جاهایی که میتونستم خبری ازت بگیرم رفتی!

= نوشته هات آزارم میداد. رفتم تا آزار کمتری ببینم.

ساکت شد و به فنجون هات چاکلت توی دستش خیره موند.

نگاهش مهربون بود و نبود. بعد از 3 سال احساس میکردم در عین اینکه میشناسمش دیگه نمیشناسمش.

بهم نگاه کرد و خندید. منم لبخند زدم.

کنجکاوی داشت بیچاره م میکرد. دلم میخواست از این 3 سال بدونم، اما توی چند دقیقه ای که توی کافه روبه روی هم نشسته بودیم، هیچ کدوم صحبت جدی ای از گذشته پیش نکشیده بودیم. انگار میترسیدیم حالِ این لحظه رو با کابوس گذشته بدحال کنیم.

بلاخره یکی باید خطر رو میپذیرفت، یکی باید نیشتر به این دمل 3 سال و نیمه میزد:

-- به آزادی که میخواستی رسیدی؟

یه لبخند تلخ زد:

= من دنبال هیچ آزادی عجیب غریب و نامشروعی نبودم. من فقط رضایت و لذت از زندگی رو میخواستم. وقتی من از زندگیم راضی نباشم نمیتونم اطرافیانم، همسر و بچه م رو هم راضی نگهدارم و زندگی لذت بخشی رو براشون بسازم.

کیفش رو برداشت و توی کیفش مشغول گشتن دنبال چیزی شد و لحظه ای بعد یه بسته عطر درآورد؛ یه عطر آشنا، همون عطری که همیشه هرجا میدید برام میخرید.

= بیا! این مال توئه. خیلی وقته توی کیفم مونده. گذاشته بودمش اگه یه روزی مثل امروز اتفاقی به هم رسیدیم، بهت بدمش ... هنوزم بعد این همه مدت کینه و نفرت تو دلت مونده ... من میرم.

نمیدونستم چی باید بگم. فقط توی سکوت نگاهش میکردم و اون وسایلش رو جمع میکرد ...

توی سرم یه جمله میچرخید: " چه انتظاری از من داری ... ؟! "

میخواست از سر میز بلند شه که گوشیش زنگ خورد. از شتاب و ناهماهنگی ای که توی حرکاتش بود معلوم بود بهم ریخته س. شماره ی روی گوشیش رو نگاه کرد. یه لحظه بین رفتن و موندن مردد شد ...

سر میز موند و جواب داد:

= سلام عزیزم ...

عزیزم؟!!!

= جون دلم؟

جون دلم!!! پس توی این مدت بیکار نمونده. دست به کار شده. محبوب جدید ...

= بیرونم مامان. زودی میام ...

چشمامو بستم. همه جا تاریک شد. دیگه چیزی از حرفاش نشنیدم ...

چشمامو که باز کردم داشت نگاهم میکرد.

-- بچه داری؟!

صدام از عمق چاه تنهایی هام میومد بیرون.

باز فقط نگاهم کرد.

-- آره. بچه داری ...

= آره! یه پسر! 4 ماه دیگه میشه 3 سالش!

بهت زده میشم:

-- تو مگه کی ازدواج کردی؟

آروم و بی صدا نگاهم کرد. نگاهش برام مبهم بود، چیزی ازش نمیفهمیدم و عصبی شدم:

-- تو چرا حرف نمیزنی؟ چرا فقط نگاه میکنی؟

میفهمیدم که مردده، اما بلاخره به زبون اومد:

= بهم قول بده اذیتمون نمیکنی!

چیزایی که بعدش میشنوم دیوونه م میکنه. اول سعی میکنم باورش نکنم، اما عکسش رو که بهم نشون میده، اشکام تصویر پسرم رو تار میکنه ...

چطور میشه؟! تمام سال های زندگی مشترکمون جلوگیری کردیم و یه بی احتیاطی توی آخرین رابطه، اونم بعد آزمایشی که اجازه ی طلاق رو برامون صادر کرد، یه نسل به خونواده ی ما اضافه کرد، اونم دم فروپاشی!

احساس غریبی بود. خنده م گرفت و گریه کردم ...

-- چرا بهم نگفتی؟

= ترسیدم ازم بگیریش!

توی یه لحظه " پدر " شدم، پدر یه پسر تقریبا 3 ساله. پدری که نوزادی پسرش رو، اولین قدماش رو، زبون باز کردنش رو و اولین کلمه ش رو ندیده بود.

نمیدونم پسر من اصلا میدونه " بابا " یعنی چی؟!

-- میخوام ببینمش.

= تو به من قول دادی.

-- فقط میخوام ببینمش.

مستاصل شده بود.

= نه ... الان نمیشه ...

-- پس کی؟

= نمیدونم ... بعدا ... شاید ...

کیفش رو برداشت و با عجله میز رو ترک کرد و از کافه بیرون رفت.

منگ شده بودم. سعی کردم کل ماجرا رو یه بار دیگه مرور کنم. از اولین لحظه ای که توی خیابون دیدمش ...

حالا میفهمیدم اون حالتِ برای من ناآشنای وجودش از کجا میومد. مادر شده ...

* * *

نوشته م رو میذارم توی صفحه اینترنت. یه بار ازاول تا آخر میخونمش و بعد همون طور که نگاهم به صفحه ی مانیتوره، میرم توی فکر.

کلافه م. دارم دیوونه میشم ...

یه دفعه مثل دیوونه ها بلند میشم حمله میکنم سمت تلفن و شماره گوشیش رو میگیرم. چندتا بوق که میخوره جواب داده میشه. تا میام چیزی بگم، صداشو میشنوم که دور از گوشی داره حرف میزنه:

= بگو سلام ... !

و بعدش یه صدای ظریف و ناز کودکانه که تکرار میکنه:

* سلام.

زبونم بند میاد. چشمامو میبندم ...

دوباره صداشو میشنوم از دور:

= حرف بزن ...

* هیشکی نیس! چی بگم؟

خنده م میگیره. سعی میکنم حرف بزنم:

-- سلام عزیزم ...

یادم نیست چی میگم و چی میشنوم، فقط حسی شیرین از این دنیای غریبِ آشنا دارم.

وقتی بلاخره خودش گوشی رو میگیره، فقط یه جمله میتونم بگم:

-- میخوام ببینمش ...

* * *

امروز پسرم رو دیدم. قرار گذاشتیم بیاردش پارک، اونجا به عنوان یه دوست باهاش آشنا بشم.

زودتر از اونا رسیدم. تا بیان، قلبم داشت از جا کنده میشد، اما وقتی دیدمش آروم شدم. یه آرامش عمیق و عجیب که احتمالا از وجود پسرم به وجود من نفوذ کرد.

باهاش که دست دادم و توی بغلم فشارش دادم، دیگه نمیتونستم رهاش کنم. دلم میخواست ساعتها همین جور تنگ بهش بچسبم و از گرما و آرامش بدن لطیف و زیبای کودکانه ش لذت ببرم.

چی باید صدام میکرد؟! نمیتونستم بهش بگم باباشم، عمو هم که نمیشد صدام کنه! خنده دار بود. عمویی که باباست! پس وقتی خواستم خودم رو بهش معرفی کنم، فقط اسمم رو بهش گفتم و ازش خواستم فقط با همون اسم صدام بزنه، بدون پسوند و پیشوند، مثل یه دوست.

نزدیک یه ساعت با هم دویدیم و بازی کردیم و خندیدیم. خستگی ناپذیر. و من در طول این لحظات طلایی که آرزو میکردم تا بی نهایت ادامه پیدا کنن، به هر بهانه ای میفشردم و میبوسیدمش.

پسرم، پسر من، بخشی از وجودم ...

میدونم حسرت روزایی که از دست دادم همیشه به دلم میمونه.

نمیتونم تحمل کنم این روزا بیشتر بشه ...

پ.ن : این داستان از یه آرزو میاد. آرزوهای گاهی عجیب و غریب

که در جریان روند تغییر و تحول و تکامل آدم پیش میاد.

یه زمان آرزو کردم کاش بچه داشتم!

جرقه ی اولیه این داستان هم از همین آرزو زده شد

که نوشتن و تموم شدنش تا این زمان طول کشید.

سارا

سارا جکیل و خانم هاید

سارا — Wed, 07 Mar 2012 20:31:47 GMT

شب ؛

عشق و شور

روز ؛

کوه غرور

پ.ن : با نگاهی آزاد به داستان دکتر جکیل و آقای هاید!

من ...

سارا — Sat, 03 Mar 2012 20:02:47 GMT

با حوصله

قرمز ... سفید ... آبی ...

رنگین کمون میسازم از قرصام

***** یه چیزی بگم *****

محدوده جرم ، ورود ممنوع

استعمال دخانیات ممنوع!

ایران ای مرز پر گهر

نخودی

احمد شاملو

همین جوری ...

خدا ...

Just a Story ! l

سارا جکیل و خانم هاید

من ...

* یه چیزی بگم *